Włącz wysoki kontrast

Dojścia do ścieżki
Początek ścieżki znajduje się na skraju lasu na południe od wsi Pieszowola około 1 km od szosy Sosnowica – Kołacze. Można tu dotrzeć drogą polną zaczynającą się przy wspomnianej szosie, za ostatnimi zabudowaniami(jadąc od strony Sosnowicy) lub tuż przed wsią jadąc od strony Kołacz i Starego Brusa. Niedaleko tej drogi znajduje się „zatoczka” i przystanek autobusowy PKS.
Do Pieszowoli można dotrzeć również idąc z Wytyczna przez Łowiszów, Nowiny i Wielki Łan, szlakiem niebieskim, który jest Centralnym Szlakiem Pojezierza Łęczyńsko – Wlodawskiego.
Ze wsi do początku ścieżki idziemy w kierunku południowym drogą polną, która przechodzi w pobliżu pozostałości zabudowań podworskich szlachcica Krasowskiego. Zobaczymy tu wybudowaną pod koniec XIX wieku, dawną powozownię z czerwonej cegły z wmurowanymi licznymi, granitowymi głazami. W pobliżu na słupie spotkamy gniazdo bociana białego, widok popularny w tej części naszego kraju. Dalej po prawej stronie mijamy współczesny budynek mieszkalny po dawnym PGR, stojący na miejscu dawnego dworu. Następnie przechodzimy obok nieco zaniedbanego, starego parku dworskiego. Podziwiać możemy tu kilka sędziwych około 300-letnich dębów szypułkowych, będących pomnikami przyrody. W parku obserwowano na pniach po wyciętych dębach owocniki chronionego gatunku grzyba flagowca olbrzymiego.
Dalej, aż do przystanku nr 1 wiedzie nas aleja lipowa. Po jej lewej stronie rozciągają się rozległe łąki, a w dali widać taflę wody stawu Głęboki. Po prawej zaś stronie alei znajdują się pola orne. 
Przystanek 1
Początek ścieżki. Przed nami znajduje się tablica z mapą przedstawiającą trasę ścieżki. Wiedzie ona przez teren stawów podworskich założonych w okresie międzywojennym przez wspomnianego właściciela dworu w Pieszowoli. Aktualnie kompleks stawów ma powierzchnię ok. 120 ha. W jego skład wchodzą stawy o następujących nazwach: Głęboki, Piskornik, Graniczny, Dziki, Duża Zośka, Pniaki, Mała Zośka, Górny Horodyszcz, Dolny Horodyszcz, Pyrchów, Podgrusze, Żabi, Perehod i Wyhary. Prowadzona jest w nich, zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem hodowla ryb, głównie karpia.

Długość trasy ścieżki przyrodniczej wynosi ok. 5 km, a jej przebieg oznakowany jest białymi kwadratami z zieloną przekątną, namalowanymi na pniach drzew. Kierunek poruszania się po ścieżce wskazują także drogowskazy ze strzałką. Na całej trasie znajduje się 9 przystanków, z tablicami zawierającymi numer przystanku, krótki opis danego obiektu przyrodniczego i rysunki poglądowe. Dla ułatwienia obserwowania ptaków na trasie ścieżki znajduje się ukrycie pozwalające je oglądać bez niepotrzebnego niepokojenia oraz wieża widokowa, również odpowiednio zamaskowana. Ze względu na zapewnienie spokoju przebywającemu na stawach ptactwu, ścieżkę można zwiedzać indywidualnie lub w grupach liczących do 15 osób pod opieką pracownika Parku.
Przystanek 2
Idąc dalej drogą przez las po ok. 100 m dochodzimy do widocznego po lewej stronie stawu Piskornik, a następnie po ok. 200 m skręcamy w lewo w drogę biegnącą północną krawędzią stawu Graniczny. Po pewnym czasie wchodzimy na groblę stawu skąd rozciąga się widok na łąki i zarośnięty drzewami i roślinnością szuwarową „zdziczały” staw. Zapoznamy się tutaj z charakterystyczną dla stawów roślinnością wodną. Dominującym zespołem charakterystycznym dla większości stawów jest szuwar trzcinowy.
Przystanek 3
Kierując się na południe, po opuszczeniu grobli stawu dochodzimy do miejsca, gdzie znajduje się wrzosowisko. Dominuje tu wrzos zwyczajny, rzadziej występuje szczodrzeniec rozesłany i czerniejący oraz żarnowiec miotlasty wiosną obficie obsypany żółtymi kwiatami. Spotkać można tu chroniony widłak goździsty. Zbiorowisko niejednorodne, pomiędzy kępami wrzosów rośnie bliźniczka psia trawka, trawa o bardzo małej wartości gospodarczej i bardzo niechętnie spasana. Zespół taki nosi nazwę psiary. Wrzosowiska jak i psiary zajmują kwaśne i ubogie gleby, rozwijają się często bezpośrednio po wycięciu lasu.
Z ptaków spotkamy tu jedynie pokrzewkę cierniówkę gnieżdżącą się w pobliskich zaroślach i związanego ze skrajami lasów, pospolitego trznadla. Ten ostatni jest ptakiem charakterystycznym dla stref przejściowych pomiędzy lasem, a terenami otwartymi.
Przystanek 4
Drogą wzdłuż tzw. zimochowów (małe, głębokie stawy służące do przetrzymywania ryb przez zimę) dochodzimy do stawu Dziki. Jest to staw aktualnie o największej powierzchni lustra wody z licznymi płyciznami i wysepkami szczególnie w swojej północnej części. Stwarza to dogodne warunki do żerowania wielu gatunków ptaków wodnych. Szczególnie podczas wiosennych i jesiennych przelotów koncentrują się tutaj znaczne ilości ptactwa wodno- błotnego. Najliczniejszą grupą są przede wszystkim kaczki i ptaki siewkowate. Wśród ptaków z pierwszej grupy dominuje kaczka krzyżówka, a w drugiej zdecydowany prym wiodą brodźce. Oprócz krzyżówki z innych gatunków lęgowych kaczek na obszarze Parku na uwagę zasługują jeszcze cyranka i płaskonos, a z przelotnych świstun i nieco rzadszy rożeniec.
Jednak do najciekawszych bywalców tych okolic należy zaliczyć dwa gatunki czapli: białą i nadobną.
Przystanek 5
Idąc od przystanku nr 4 w kierunku północnym, groblą pomiędzy zarośniętymi zimochowami, a stawem „Dziki” dochodzimy do schronu, w którego ścianach na różnych wysokościach umieszczone są otwory pozwalające obserwować ptaki z ukrycia bez niepotrzebnego ich płoszenia. Tutaj z bliższej odległości obejrzymy liczne w okresie przelotów ptaki siewkowate. Najczęściej zaobserwować możemy ptaki z rodziny bekasowatych, głównie brodźce, bekasy i rycyki, rzadziej kuliki i biegusy. Jeżeli szczęście nam dopisze zobaczymy żerujące w płytkiej wodzie brodźce: krwawodzioba, śniadego, największego – kwokacza, łęczaka i podobnego do niego samotnika oraz piskliwego. Wśród nich odbiegać nieco sylwetką będą rycyki, batalion (jesienią samce nie będą różniły się od samic) i rzadko żerujący na stawach kulik wielki z charakterystycznym zakrzywionym do dołu dziobem. Z biegusów spotkać możemy jedynie biegusa zmiennego, też rzadko tu zalatującego.
Przystanek 6
Poruszając się południową groblą stawu „Dziki” po prawej stronie podziwiamy rozległy kompleks tzw. „łąk zienkowskich”. Jest to obszar dawnych torfowisk niskich całkowicie zmeliorowanych w latach 60-tych i 70-tych i zamienionych na użytki zielone. Najbliższe stawów łąki noszą nazwę „Pociągi”. Ekstensywnie użytkowane przez PGR w Zienkach, uległy z czasem znacznemu przesuszeniu. W 1992 roku na skutek wypalania traw na łąkach doszło do zapalenia się zmurszałych torfów. Ogień tlił się w nich jeszcze przez kilka miesięcy. Wypaleniu uległo kilkadziesiąt hektarów łąk często do mineralnego podłoża na głębokość nawet 1,5 m. Obszar objęty pożarem przylega niemalże bezpośrednio do stawów. W roku 1995 spiętrzono wodę w cieku Mietiułka i podtopiono wypalony teren. W miejscu rozlewiska pojawiły się szybko szuwary i turzycowiska, dając schronienie licznym gatunkom ptaków.
Gnieżdżą się tu: brodziec krwawodzioby, czajki, rycyki, a z drobnego ptactwa: brzęczka, świerszczak, trzciniak i rokitniczka. Z góry powierzchnię szuwarów często patrolują polujące błotniaki stawowy i jego rzadszy kuzyn błotniak łąkowy, a nad łąkami zobaczyć można sylwetkę myszołowa. Wieczorem na pozór nieciekawe rozlewisko porośnięte szuwarami rozbrzmiewa głosami chruścieli: wodnika i kropiatki, natomiast z pobliskich łąk dochodzi „zgrzytający” głos derkacza. Jego śpiew w ludowym tłumaczeniu trafnie oddaje ton i rytm w słowach: „Kaź-mierz żrej-perz, nie-chcesz, zde-chniesz jak-pies”.

Dalsza trasa ścieżki przebiega groblą stawów w kierunku wschodnim do kolejnego przystanku.
Przystanek 7
Znajdujemy się w lesie. Porasta on wyniesienia znajdujące się pomiędzy stawami Mała Zośka, Pniaki i Górny Horodyszcz. Gatunki tworzące drzewostan to głównie grab i dąb, taki las nosi nazwę grądu. Jest to kontynentalny grąd wysoki, który bliżej stawów przechodzi w grąd niski z domieszką olszy czarnej i jesionu. W lesie tym, często również przy samej drodze możemy zaobserwować liczne buchtowiska, miejsca zryte przez dziki poszukujące żołędzi i pędraków.
W tym typie lasu spotkamy innych ptasich mieszkańców. Przy odrobinie szczęścia usłyszymy lub zobaczymy największego z naszych dzięciołów – dzięcioła czarnego. Czasem pośród gęstych świerkowych gałęzi spostrzec można siedzącą sowę. Zwykle jest to pospolity puszczyk, ale bywa, że zobaczymy dużą sowę z uszami. To puchacz, który w tym rejonie ma swoje żerowiska.
Przystanek 8
Wychodzimy z lasu, idąc wzdłuż płotu plecionego z łodyg łozy, dochodzimy do wieży obserwacyjnej. Przy korzystaniu z niej prosimy o przestrzeganie przepisów porządkowych znajdujących się na umieszczonej obok tablicy. Po wejściu na górę możemy podziwiać po lewej stronie grobli staw Duża Zośka, w dali Dziki, rozlewisko i łąki „Pociągi”. Na horyzoncie zaś widać linię lasu w rejonie wsi Lipniak i uroczyska „Zielone Grondy”. Po prawej stronie znajduje się staw Pyrchów, a za nim w kierunku północno -zachodnim staw Głęboki.
Przystanek 9
Ostatni przystanek na trasie naszej ścieżki. Po lewej stronie grobli dawny punkt odłowu i sortowania ryb, po prawej staw Żabi. Jego powierzchnia w dużej mierze porośnięta jest trzcinowiskiem, a otwartą taflę wody zajmuje zespół grzybieni północnych. Z trzcin rosnących na tym stawie rozlega się przedziwny głos towarzyszący nam w wędrówce już od pewnego czasu. Przypomina on nieco ryk krowy, ale bardzie podobny jest do dźwięku jaki można wydobyć dmuchając w butelkę o szerokiej szyjce. Tajemnicze dźwięki to głos godowy bąka ptaka należącego do rodziny czapli. Ptak cały czas przebywa w trzcinach i niezwykle trudno go zobaczyć, ale jeżeli szczęście nam dopisze ujrzymy go przelatującego na inny staw w poszukiwaniu pożywienia.
Na tym kończymy naszą wędrówkę po ścieżce i ponownie udajemy się do przystanku nr 1 zamykając naszą trasę w pętlę.

ŹRÓDŁO: POLESKI PARK NARODOWY ; PRZEWODNIK DYDAKTYCZNY ŚCIEŻKA PRZYRODNCZA „PEREHOD” OPRACOWANIE Andrzej Różycki..

Comments are closed.